Haşim Arıkan
İnsanın Kendine Doğru Yolculuğu

  O, Senin gerçekte kim olduğunu görebilmen, Sahip olduğun güçlü duyguları hissedebilme potansiyelini açığa çıkarabilmen için girer hikayene.   Ama sen onu, Kendinden kaçabilmek için istemişsen,   Senin için, Düşlediğin biriyle savaşın olabilir sadece…   O, Ona karşı olan davranışlarının, duygularının, Ardında yatan asıl niyetlerini görebilmen, Nerelerine dikkat etmen, emek vermen gerektiğini anlayabilmen için girer hikayene.   Ama sen onu,

Düşündüğünde kimsin sen? Hissettiğinde kim? Kendini düşünceleri ile tanımlayan mısın? Duyguları aracılığıyla kendinin farkına varan mı? Hayatın içindeyken kimsin sen? Yüklendiğin rollerden sıyrıldığında kim?   Kendin kalmak için her şeyi göze alan mısın? Olmak istediğine benzemek için kendini gözden çıkaran mı? Anılarını yanına almadığında kimsin sen? Hafızanın dehlizlerinde kaybolduğunda kim? Kendi karşısında utanan, kendinden kaçan mısın?

  Kendimize geçmişin merceğinden baktığımız için acaba neleri kaçırıyoruz?   Geçmişimiz yüzünden;  Neleri görmeyi seçip,  Neleri görüş alanımızın dışında bırakıyoruz?   Geçmişteki ben ile bugünkü ben’i bir araya getirip, onları iç içe geçirip, kendimizi bir türlü tamamlayamadığımız için mi;   Farklı insanlarla, farklı zamanlarda, döne, döne hep aynı hataları tekrarlayıp, hayatımızı bir sarmala çeviriyoruz?

Eğer onu gerçekten seviyorsan, Kim olduğunu, sözlerinden değil, senin gözlerinden öğrenmesi için yardım et ona. İzin ver, o senin onun için zihninde yarattığın şablona tam oturmasın! Hayata özbenliğiyle dahil olabilmesi için destek ol ona. Kendi hayatında yaşamak isteyip de yaşayamadıklarını onun hayatında yaşamaya, kendi çocukluğunu onun çocukluğunda onarmaya çalışma!

Söylesene! Hiç utanmıyor musun çoğunluklardan farklı olmaya? Komik olma! Daha ne kadar direnebileceksin ki onlara? Hadi artık, kulak ver sana söylenenlere! Kabullen! Ehlileş! Direnme! Hizmet et! Ödün ver! İnkar et, bırak, terk et, sil kendini! Boşalt ruhunu, yüreğini, özbenliğini! Onları sana satılan düşüncelerle, fikirlerle doldurmaya başla! Eğer bunu yaparsan;

Acıdığı yerden mi acıtır hep insan? Canı çok acımış olanlar mı başkalarının canını daha fazla acıtır?    Yaşadıklarını mı başkasına yaşatır hep insan? Karşısındakine yaşattığı duygular, hep kendi repertuvarından mıdır?   Yaşadığını yaşayana daha mı yakın hisseder kendini insan?

O, Senin gerçekte kim olduğunu keşfedebilmen, Sahip olduğun güçlü duyguları hissedebilme potansiyelini açığa çıkarabilmen için girer hikayene. Ama sen onu, kendinden kaçabilmek için istemişsen, düşlediğin biriyle savaşın olabilir sadece…

Bugün kendim için farklı bir yol seçsem diyorum. Bugün her gün sergilediğim normallik gösterilerimi sergilemek için uğraşmasam. Yani bugün olmam gereken olmasam.

Düşündün mü hiç, acaba hangisi daha çok korkutuyor seni? En zayıf yönlerinin başkaları tarafından fark edilmesi mi? Yoksa olduğun gibi görünmek mi? Aslında ikisi arasında pek de fark yok değil mi?

Acaba öğrenmemizin vakti mi hala gelmedi? Öğrenmek için daha kaç ceset ilişki bırakmalıyız ardımızda? Kaç tekrar daha yaşamalıyız, farklı zamanlar da, farklı insanlarla, farklı mekanlarda. Neden hep aynı gerçeklikleri yaratıp duruyoruz? Niçin hep bir öncekinin benzeri ilişkilere tutunuyoruz?

Kendini bu dünyada sanki yapayalnızmış gibi düşünebilir misin? Yaşamındaki en önemli şeye, -kendine- bölünmez dikkatini verebilir misin? Düşündüklerinin, yaptıklarının yerine, kendinin farkında olabilir misin? Bilinmeyeni sürekli bilinende aramaktan, varsayımlar ve sonuçlardan hareketle yola çıkmaktan vazgeçebilir misin?

Bakışların öylesine derin ki, sanki üzerime giydiğim tüm imajlarımı yırtıp atıyor, beni savunmasız, bütün cesaretsizliğimle, korkularımla, zayıflıklarımla, sevgi açlığımla görüyor gibi. Oysa ben…. Ben, kendimi tüm çıplaklığımla ortadaymış gibi hissederek yaşayamam ki. Korkarım böyle olduğumda, Senin beni, sevmeyeceğinden,

Biliyor musun?  Her insanın ruhunun, kendine özgü, doğal, farklı bir üslubu vardır. Bu üslup insanın tüm düşüncelerine, isteklerine, hareketlerine, davranışlarına yansır. Her üslubun da kendine has incelikleri, sertlikleri, güzellikleri, acımasızları... Kimi acıları doğal karşılar. Kimi hiç bir şeyden korkmaz.

Sence neden böyle? Neden başkalarının ne düşündükleri, ne yaptıkları senin için bu kadar önemli? Neden başkalarının söyledikleri gerçeğin yerini alıyor? Neden herkes haklı oluyor da, sen haklı olamıyorsun?

“Ben” im diye etrafınıza gösterdikleriniz yüzde kaçınız sizin? Cesaret edip gösteremediğiniz daha yüzde kaçınız var geride? Yüzde kaç kendinizsiniz siz? Düşündünüz mü hiç? Yüzdeyüz kendiniz olmadığınız için; Yüzde kaç mutlusunuz? Yüzde kaç aşıksınız? Yüzde kaç annesiniz, babasınız, dostsunuz, sevgilisiniz,....? Yüzde kaç gerçeksiniz siz?

Düşündün mü hiç? Doğduğun günden başlayarak, içinde yaşadığın toplumla her gün biraz daha burularak nasıl sarmal hale getirildiğini! Gerçekten de yaşanması gereken hayat bu mu sence?

Acaba hayat mı gerçekten zor? Yoksa biz mi onu zorlaştırmak için çabalıyoruz? Sürekli içlerine düştüğümüz çukurlar mı suçlu? Yoksa, o çukurları kendimize biz mi kazıyoruz?

Anne, Baba, Hani hayata dair sürekli bir şeyler anlatıyorsun ya bana. Senin yaşadıklarını yaşamamam, senin hatalarını tekrarlamamam adına. Eğer dinlemek istersen beni, ben de kendi düşüncelerini, hissettiklerimi anlatmak istiyorum sana.

İyi ol! Sahi nedir ki, iyi olmak? Senden önce oluşturulmuş bir inanç sisteminin sana dayattığı kurallara uyarak, olman gerektiği gibi, senden beklendiği gibi olmak mıdır?

Söylemek gelir içinden, ama bir türlü dile getiremezsin. Susmak gelir içinden ama yüreğini susturup da sessizce bir kenara çekilemezsin. Sıkıntıdan patlar için, sense etrafına mutluymuş gibi gülümsemeyi seçersin. Sürekli hissettiklerini gölgeler, duygularını bastırırsın.