Yeniden şekillenmek için önce tamamen erimek.
İnsan oldun. Yeryüzüne doğdun. Saf, dokunulmamış, masum ve suçsuz. Ne olduğunu ya da ne olmadığını bilemeyen bir hiç. Hiçbir yerden başlamayan sözcükler beyninden geçip bilinmeyen bir boşlukta anlamlarını yitiriyorlardı o ilk zamanlar da . Dünsüz düşüncelerin eşliğinde yaşadığın herşey nasıl da heyecanlandırıyordu seni. Zaman ilerledi. Bilinç harekete geçti. Seni çevreleyen dünyanın bilgi bombardımanı altında. Zihin uyandı. Sana bellek ve imgelemeden oluşan bir dünya yarattı. Nedensellikle yönetilen bir dünya. Herşeyin mutlak bir nedeni vardı ve hepsinin de bir yanıtı. Her yanıtsa düne dair bir inancın, bir ideolojinin devamı. Doğmuştun bir kere artık duramazdın Durmadan, duramadan yaşadın. Zamanla benzemeye çalıştığın o büyük kalabalıklar gibi sen de biliyorum demeye başladın. Olmakta olanı gözlemlemeyi bıraktın. Oysa biliyorum demek yaşamıyorum demekti! Dahil olduğun inanç sisteminin seni de uyuttuğunun farkına varamadın. Fark etsen de, belki hiç bir şey değiş...