Haşim Arıkan
İnsanın Kendine Doğru Yolculuğu

  O, Senin gerçekte kim olduğunu görebilmen, Sahip olduğun güçlü duyguları hissedebilme potansiyelini açığa çıkarabilmen için girer hikayene.   Ama sen onu, Kendinden kaçabilmek için istemişsen,   Senin için, Düşlediğin biriyle savaşın olabilir sadece…   O, Ona karşı olan davranışlarının, duygularının, Ardında yatan asıl niyetlerini görebilmen, Nerelerine dikkat etmen, emek vermen gerektiğini anlayabilmen için girer hikayene.   Ama sen onu,

Zaman değişiyor. Ben değişiyorum. Değişerek acaba kendimi mi inkar ediyorum? Yoksa kendime biraz daha mı yaklaşıyorum? Ben kimdim? Kim oluyorum? Hayat seçenekleri önüme koyuyor. Ben hangisini seçersem, benim gerçeğim o oluyor, Onu yaşayıp, üzerime sinen kokusuyla geleceğe yürüyorum. Acaba hatırlayamadıklarım mı eriyip, özüme karışıp beni ben yapıyor?

Acaba kendimize karşı ne kadar dürüstüz?  Kaçımız zayıf, güçsüz olduğumuz yönlerimizi cesurca kabullenip, sahiplenebiliyoruz? Kaçımız yaralarımızı, hassas noktalarımızı, ilişkilerimizde fark edip, onları iyileştirmeye çalışıyoruz?    Oysa o yaralarımız, hassas noktalarımız değil mi, bizi diğer insanlara karşı duyusal ve tepkisel yapan?  İnsanların davranışlarını, yaşananları bize kişisel algılatan…   Esas hikaye konuştuklarımızda değil, sakla(n)dıklarımızda gizli!

Hepimiz doğduğumuzda bir hiç değil miydik? Büyüdük. Hiçliğimizi bizi rahatlatan fikirlerle, inançlarla örttük.

Düşündün mü hiç? Acaba sen, gerçek seni ne zaman ve neden terk etmeye başladın? Kimler kopardı, seni senden? Her geçen gün seni kendinden biraz daha uzaklaştıran yola seni kimler çıkardı? 

En son ne zaman kendinle başbaşa kaldın? En son ne zaman, kendi içinde bir yolculuğa çıktın? Sadece sen…., düşüncelerin…., duyguların…. Bugüne kadar hiç kimseye söyleyemediğin sırların. Yalnız senin görebildiklerin, yalnız senin şahit oldukların. İçinde sakladığın yoksulların, zorbaların, toplum dışına atılmışlıkların.

Bazen yalnız kalmak iyi geliyor insana. Herşeyden, herkesten biraz olsun uzaklaşmak. Yalnız olduğu zamanlarda biraz daha büyüyor sanki insan. Zihnindeki geçmişe ait parmak izlerini, yalnız olduğu zamanlarda silebiliyor. Yalnız kaldığında, süresi dolan acılarının, değerlerini nasıl yitirdiklerini, içinde nasıl çürüdüklerini fark edebiliyor.

Bu aralar ne çok ihtiyacım var susmaya, yalnız kalmaya. Her şeyden, herkesten uzaklaşmaya. Kendimle başbaşa bir yolculuğa çıkmaya. Onunla arkadaş olup, birlikte uzun yürüyüşler yapmaya. Çatışmadan, çekişmeden onu anlamaya çalışmaya.

Yalnızlık… Kimimizin kişisel tercihi. Kimimizin mahkumiyeti! Kimilerine göre bir zaaf, bir kusur. Kimilerine göre bir keyif, bir lüks. Peki ya siz? Siz yalnızlığı nasıl bilirsiniz? Sever misiniz onu?

O haksız olduğunu bildiği için, düşünmek istemiyor. Sen ise kötü olduğuna inandığın için düşünceleri sürekli kafandan kovuyorsun. O sürekli sorumluluklarından kaçıyor. Sen ise bütün sorumlulukları hiç düşünmeden üzerine alıyorsun.

Yok ki! Sevmek için, korkuya ihtiyacın yok ki. Sevilmek için kendin olmak dışında birşeyler yapmana gerek olmadığı gibi. İyi insan olabilmek için tehdit edilmene gerek yok ki.

Hiçliğe uyandım bu sabah. İzin vermedim dünyanın bugün bana dokunmasına. Sakin bir gün yaşamak istedim yargısız, yalnız, kendimle başbaşa.

Hadi gel, kanıksanmış dünyanın, heyecanını yitirmiş insanı olmayı bir kenara bırakalım bugün seninle. Hep aynı şeyleri yapmaktan, hayatın tek düzeliğinden şikayet etmeyelim. Sorun değil, çözüm olalım bugün seninle.

Cahil ve de bilgeyim. Kendinden başka hiç kimsenin düşüncesine önem vermeyen, Herkesin düşüncesini fazlasıyla önemseyen.   Sakin olduğu kadar öfkeli. Anlayışlı olduğu kadar bencil.   Cesur olduğu kadar korkak. Mutlulukları kadar acı çeken.

Düşündün mü hiç? Ben, bugüne kadar; Hangi zorlukların üstesinden geldim? Hangi imkansızlıkları aştım? Nelerle mücadele ettim? Ne zaferler kazandım? Ne mucizeler yarattım? diye...