Haşim Arıkan
İnsanın Kendine Doğru Yolculuğu

Bir kaç gündür keyfim pek de yerinde değil.    Biraz olsun rahatlayabilirim umuduyla onunla sohbet için fırsat kolluyorum.    Ara, ara kapısının önünden geçiyorum. Şansıma, ya odasında yok, ya da birileriyle toplantı halinde. 

Düşündün mü hiç? İçinde taşıdığın, sana dahil, seni sen yapan duyguları. Bugüne kadar kendine onları ne kadar yaşattığını... Bundan sonra daha ne kadarını yaşamak için kendine şans tanıyacağını...

Geçmişten zihnine saplanan korkular. Yılların birikimi pişmanlıklar. Beynindeki kime ait olduğunu bilemediğin, silmediğin parmak izleri. Nedeninin farkına varılmadan yaşanan içsel hareketler, dalgalanmalar. Dün’le yaklaşılan an’lar. Dünün yükü, yarının sıkıntısı yüzünden bir türlü dolu dolu yaşanamayanlar, eksik, yarım kalanlar.

Yalnız olduğum akşamlarda düşünüyorum. Sadece kalp atışlarımın sahitliğinde, ruhumun derinliklerinde hissettiklerimi. O anlarda kendime sorduğum sayısız soruyu. Her sorunun, bir sonraki soruyu doğuran cevabını.

Ne tuhaf değil mi? İkimiz de duramıyoruz zihnimize kayıt etmeden birbirimizi. Biriktirmekten vazgeçemiyoruz anılarımızı? Hazlarımızı kaydediyoruz. Tartışmalarımızı kaydediyoruz. Neşemizi kaydediyoruz. Üzüntülerimizi kaydediyoruz. Zamanla birbirimiz hakkında ne çok şeyi imgeleştirip zihnimize yığıyoruz. Sonrası ise;

Nedir ki “Aşk" denilen şey? Herşey aşk kelimesinin kulak zarına çarpasıyla başlar, ardından duyduğun o ses beyninin kıvrımlı kanallarında yolculuğuna başlar. 

Bugün sebepsizce gelip yanına, sana usulca sokulduğumda. O an içinden gelmese de sımsıkı sarıl bana. Bugün çok ihtiyacım var kollarının beni sarmasına, parmaklarının bana dokunmasına. Sanki senin bir parçanmışım gibi yaşamaya.

“Aşk nedir?” diye soruyorum. “Hangisini soruyorsun?” diye cevap veriyor bana. Sorusundan hiç bir şey anlayamadığımı fark edince de başlıyor her zamanki gibi anlatmaya.

“Sence aşk nedir?” diye soruyorum. “Bunu düşünmemelisin!” diyor. “Eğer kalbini düşüncelerle doldurmaya başlarsan gerçek aşkı hiç bir zaman keşfedemezsin. 

Hadi söyle bana hayat. Beni kime doğru yaklaştırıyorsun? O kim? Ve şimdi nerede? O da beni düşünüyor mu, şu an benim onu düşündüğüm gibi?

İki kişilik bir yolculuk bu.   Adımları senin. Bastığın yerler benim.   Bana ait, ama benim bile bilmediklerime dair.   Dokunan parmaklar senin. Hissettiklerim benim.

Zamansız bir zamandı yaşanan.   Ne kadar tutmaya çalışsan da, parmaklarının arasından sessizce kayan. Ne bir başlangıcı, ne de bir sonu olan.

Önce cümleler mahkum etmeye başlar seni. Her cümlesin de seni yargılamaya, dışlamaya başladığını hissedersin.

Bakıyorum ama görmüyorum. Dinliyorum ama duymuyorum. Konuşuyorum ama anlatamıyorum. Düşünüyorum! Var mıyım? Yoksa. Yok muyum? Varsam kimim? Yoksam nerdeyim?

Yapamadım bu sabah. Her sabah yaptığım gibi, ayna da ki dostuma gülümseyip “bugün harika bir gün olacak dostum” diyemedim. Dönmedi dilim, bir türlü söyleyemedim.

Ben de senin gibiyim. Sessiz görünsem de, benim de düşüncelerim bir nehir gibi akıyor sürekli beynimde.

Biraz huzursuzum bu aralar.   Gözüm hep ardımda bıraktığım kapatılmamış kapılara takılıyor. Uğraşıp duruyorum kendimle sürekli. Tutamadığım sözlere, yaşayamadığım hayallere, görüpte açmadığım kapılara kızıyorum.

İtiraf ediyorum! Yaşadım. Yaşıyorum. Bazı şeylerde başarılı oluyorum. Bazılarında ise başarısız. Bazen çok güçlüyüm. Bazen de zayıf.