Düşüncelere Yenilmek: Kendimizden Kaçtığımız O Güçsüz Günler...
Her sabah yaptığım gibi, ayna da ki dostuma gülümseyip “bugün harika bir gün olacak dostum” diyemedim.
Dönmedi dilim, bir türlü söyleyemedim.
Fark etmemişim.
Meğer tükenmiş bütün gücüm, enerjim.
Meğer tükenmiş bütün gücüm, enerjim.
Direnemedim.
Ben bugün düşüncelerime yenildim.
Beni yargılamadan önce bilmeni isterim.
Bugün gördüğün ben, ben değilim.
Her fırsatta kapadım gözlerimi.
Gözyaşlarım akmak istedi, ben onları göz kapaklarımın ardına gizledim.
Kontrolsüzce ortalığa saçılıp, can yakmak istedi bütün sivri kelimelerim.
Sustum, onları bugün beynime hapsettim.
Güçsüzdüm ama kimsenin enerjisini çalmak istemedim.
Kimselerin olmadığı yolları, işte sırf bu yüzden tercih ettim.
Sırf bu yüzden, belki de seni gördüğümde yolumu değiştirdim, başımı önüme eğdim.
Belki de sen bana selam verdin, bana gülümsedin ama ben görmedim.
Beni yargılamadan önce bilmeni isterim.
Aslında ben, böyle biri değilim.
Ben bugün,
Korkularıma teslim oldum, endişelerime yenildim.
Dilimi susturdum, gözyaşlarımı dudurdum ama zihnime bir türlü söz geçiremedim.
Bilmeni isterim ki ben de yabancısıyım bugün kendimin.
Dayanamadım.
Sonunda okuduğun bu satırlara döküldü bütün hislerim.
Beni yargılamadan önce bilmeni isterim.
Senin hissettiklerin, düşündüklerin değildi, bugün benim sana söylemek istediklerim.
Seni dışlamak, yok saymak değildi kesinlikle niyetim.
İnan denedim.
Bana gülümseyerek bakan yüzlere gülümsemeyi ben de çok istedim.
Fotoğraf: Unsplash / Claudia lam
Ben de bugün şiirlere yenik düştüm!
YanıtlaSil