Haşim Arıkan
İnsanın Kendine Doğru Yolculuğu

Düşündün mü hiç? Doğduğun günden beri içinde taşıdığın, sana dahil olan, seni sen yapan duyguları… Bugüne kadar kendine onları ne kadar yaşatabildiğini, bundan sonra ne kadarını yaşamak için kendine şans tanıyacağını…

Hepimiz doğduğumuzda saf ve masum birer "hiç" değil miydik? Büyüdük… Hiçliğimizi bizi rahatlatan fikirlerle, sığındığımız inançlarla örttük. İnsanlar tanıdık, ilişkiler yaşadık. Ama yaşananları yaşandığı anda bırakmayı beceremedik. Geçmişi zihnimizde yok etmedik.

Hiç beklemediğin bir zamanda gelip, bulur seni hayatının en önemli deneyimi.  Bilinmez ki, belki hayat senin onu yaşamak için artık hazır olduğunu hissetmiştir.  Belki de onun içine senin için gizlenen zarfı artık sana teslim etmek istemiştir… Önce yaşatır sana, o ana dair tüm yaşaman gerekenleri,

Kendimiz hakkındaki gerçekleri fark etmek, onları kabullenmek için acaba kaç deneyim bırakmalıyız ardımızda? Kaç farklı tekrar yaşamalıyız, farklı zamanlarda, farklı insanlarla, farklı mekânlarda… Neden hep aynı gerçeklikleri yaratıp duruyoruz? Niçin hep birbirine benzer ilişkilere tutunuyoruz?

Yaşadığımız her şeyi, zihnimizin aynasından yansıdıktan sonra kavrarken… Zihnimiz belleğimizde kayıtlı olanlarla kısıtlıyken, yalnızca geçmişe benzetebildiği şeyleri bize seçenek olarak gösterirken…

Bakışlarımın boşlukta kaybolduğunu fark edince, sesindeki o her zamanki tanıdık sıcaklıkla bölüyor sessizliğimi. "Hayrola, son zamanlarda zihnin yine uzaklarda gibi?"

En son ne zaman kendinle başbaşa kaldın?  Kendi içinde en son ne zaman derin bir yolculuğa çıktın?

Az önce yaptığı tercihle hayat bulma şansı tanımadan ardında yok olmaya mahkûm bıraktığı diğer ihtimallere baktı. Bugüne kadar yaptığı seçimlerle, acaba kaç farklı benliği, doğmalarına fırsat vermeden ölüme mahkûm etmişti? Hayat, karşısına kaç farklı hikâye çıkarmış; o, her defasında içlerinden sadece birinin kapısını açıp diğerlerini ardında yok olmaya bırakmıştı?

Geçmişten zihne saplanan korkular. Yılların biriktirdiği pişmanlıklar. Zihnimizde kimin bıraktığını bilmediğimiz yabancı parmak izleri… Nedenini kavrayamadığımız içsel dalgalanmalar.

Yalnız olduğum gecelerde düşünüyorum…  Sadece kalp atışlarımın sessiz tanıklığında, ruhumun derinliklerinde neler olup bittiğini…  O anlarda kendime sorduğum sayısız soruyu…  Her cevabın, peşinden bir başka soruyu sürükleyişini…  Bildiğimi bile bilmediğim şeyleri, nasıl olup da bunca zamandır içimde taşıdığımı…

Gün gelir… Yaşadığın hayat tat vermez olur. Akıp gideni, olduğun hâlinle göğüslemek her gün biraz daha yorar seni. İçinde bambaşka şeyler çağlarken, senden beklenenleri yapmaya devam edersin. Bir kendi iç dünyana, bir de dışarıda üzerine giydiğin rollere savrulup durursun. Sonra bir an gelir…

“Dün, bugün, yarın” üçgeni içine sıkıştırdığımız zaman, bizi dünden uzaklaştırırken, aynı hızla da yarınlara doğru yaklaştırıyordu. Yaşananlar, bugün olduğunda, birer anıya dönüşüp dünde çakılı kalırken, yaşanmak istenenler hayallere asılı bugünden yarınlara doğru süzülüyordu. Dün bugünün korkusu, yarın bugünün umudu olmaya soyunduruldu.

Varoluşun, doğumun ve ölümün sırrını çözmek isteyen bensem; acıyı göğüsleyen, kederle yoğrulan ve mutsuzluğu tadan yine bensem… Neden hâlâ kendi hayatımı bana anlatacak birilerine ihtiyaç duyuyorum?

Bakışların öylesine derin ki, sanki üzerime giydiğim tüm imajlarımı yırtıp atıyor, beni savunmasız, bütün cesaretsizliğimle, korkularımla, zayıflıklarımla, tüm sevgi açlığımla görüyor gibi. Oysa ben…. Kendimi tüm çıplaklığımla ortadaymış gibi hissederek yaşayamam ki.

İnanmak istiyorum. Sadece kemikten ve etten ibaret olmadığıma… Bedenim bir gün toprağın koynunda eriyip yok olsa da, özümün sonsuzluğa süzüleceğine… Ruha başrol veren, içimdeki o karanlık korkuyu hafifleten o kutlu hikâyeye… Ruhun, her yeni bedende tekamülüne devam ettiğine…

Bazen yalnız kalmak iyi geliyor insana; her şeyden, herkesten bir adım olsun uzaklaşmak… Yalnız kaldığında büyüyor sanki insan. Süresi dolan acıların değerini nasıl yitirdiğini, zihnin kuytu köşelerinde nasıl çürüyüp gittiğini ancak o sessizlikte fark edebiliyor.