Haşim Arıkan

Tüm deneyimlerimizi cümlelerle canlanan birer anı olarak sürekli zihnimizde istifliyoruz. Bir örümceğin kurbanını ağıyla sarması gibi kendimizi zihnimizde istiflediğimiz bu cümlelerle sarıp sarmalıyoruz. İşin kötüsü örümcek de biziz, kurban da. Sürekli kendi ağımıza düşüyoruz... Zihnimizdeki cümleler bize kim olduğumuzu, neler yapabildiğimizi söylese de biz yine de onların bize söylebileceklerinden çok daha fazlayız.  Cümleler sadece sınırlar değil, yeni şeyler de yaratır... 13 Ocak 2015 Haşim Arıkan Fotograf:  Spectre

Sürekli unutuyorum. Herkesin aslında benim gibi, sadece insan olduğunu. Onların da, benim dahil olduğum o büyük bütünün, benim gibi sadece küçücük bir parçası olduğunu. Büyük bütünün, küçük parçalarının ürettiği güzel veya çirkin, iyi veya kötü gerçekliklerle evrildiğini. Tarih denilen şeyin bu küçük parçaların yarattığı gerçekliklerle yazıldığını, şekillendiğini, değiştiğini. Her bir küçük parçanın yarattığı gerçeklerle, diğer insanlar için yeni bir farkındalık yarattığını ve onlara yeni bir örnek oluşturduğunu. Herkesin ancak bu sayede kendisinin neyi desteklediğini fark edebildiğini. Ben de bilemiyorum ki, herkes gibi. Kime dünya denilen bu sahnede hangi rolün verildiğini, kimin kendisine verilen bu rolün hakkını verdiğini, kimin rolünü fazla abarttığını. Kimin o büyük bütünün evrilmesine ne kadar katkı sağladığını. Kimin hangi konuda yetenekleri olduğunu, hangi özel yönünün bulunduğunu. Kimin varlığının, nelerin anlamını, değerini artırdığını. Ama yine de d...