Haşim Arıkan
İnsanın Kendine Doğru Yolculuğu

Ne tuhaftır aslında…   Hem yaşamla uyum içinde akıp gitmek ister, Hem de yaşamla sürekli inatlaşırsın.   Sırf istemediğin için… Kendini ne çok şeyden mahrum bırakırsın.   Önündeki yol senin seçimlerine göre kendini sürekli yeniler, Sen inatla sabit bir yol haritası ararsın. Hayat, birbirini ardına dizili geçici ruh halleri silsilesidir.

Düşündüğünde kimsin sen? Hissettiğinde kim? Kendini düşünceleri ile tanımlayan mısın? Duyguları aracılığıyla kendinin farkına varan mı? Hayatın içindeyken kimsin sen? Yüklendiğin rollerden sıyrıldığında kim?   Kendin kalmak için her şeyi göze alan mısın? Olmak istediğine benzemek için kendini gözden çıkaran mı? Anılarını yanına almadığında kimsin sen? Hafızanın dehlizlerinde kaybolduğunda kim? Kendi karşısında utanan, kendinden kaçan mısın?

Düşündün mü hiç? Kendim diye bildiğin kaç şey, acaba gerçekten sana ait? Kaçını ailen ezberletti sana? Kaçını yaşadığın o hayal kırıklıkları yarattı? Kaçını korkuların şekillendirdi? Kaçını başkalarının sana söyledikleri zihnine yazdı? Kaçı aile geçmişinden sana doğru aktı, hayatına nüfuz etti, benliğine yayıldı?

Mutlu değiliz! Çünkü hayat olmasını istediğimiz gibi değil. Olduğu gibi! Hayatın kendi planı varken, bizim de hayata dair kendi planımız olsun istiyoruz.   Kızgınız dünyaya! Etrafında döndüğümüz dünyanın, bizim düşüncelerimizin etrafında dönmesini istiyoruz! Kızgınlığımızın sadece dünyada olan bitenler yüzünden olmadığını kabul edemiyoruz.

  Düşündün mü hiç?  Bugün bulunduğun noktaya acaba nasıl geldin?   Nelerden, ne için vazgeçtin? Nelere sahiptin, sen neyi seçtin? Tercih ve vazgeçiş ipleriyle dokuduğun hayat hikayene, kararlarınla, acaba nasıl bir desen verdin?

F arkında mısın? Yaşadıklarını mı, yaşayamadıklarını mı daha derinden hatırlıyorsun? Hangisinin etkisinde, hayatta nasıl bir ruh haliyle seyir ediyorsun?   Yaşadıkların mı hala acıtıyor canını?

Düşündün mü hiç? Seni her sabah yatağında neyin uyandırdığını, Her gün nereye doğru, neden gitmekte olduğunu, Adına yaşam denilen muhteşem armağanın sana neden verildiğini, Yaşamakta olduğun bu hayatın ne için yaşandığını… Fark ettin mi hiç?

Hiç hesapta yokken, ansızın, bir an da baş verir zihninde bir düşünce! Belki bir kırgınlık, belki bir hayal kırıklığı, belki de bir anlık öfkeyle...

Hayat hayatla besleniyor, insan hayatla, yaşadığı ilişkilerle. Gece gündüz gibi sürekli yer değiştiriyor herşey. Bir kendini hatırlıyor insan, bir unutuyor. Bir özgür bırakıyor, bir yargılıyor, tutsak alıyor.

Sen de herkes gibi fikirlerinle ve düşüncelerinle dünyaya nüfus etmek için buradasın. Hayata bir anlam, bir renk daha katmak için. Dünyaya temiz bir havadan, yeni bir soluk daha getirmek için. Dünya denilen sahne; Gerçekliğin olası zaman dilimleri! Sen içlerinden birini seçene dek. Herşey sana....., senin neyin gerçek olduğunu düşündüğüne bağlı.

İnsan oldun. Yeryüzüne doğdun. Saf, dokunulmamış, masum ve suçsuz. Ne olduğunu ya da ne olmadığını bilemeyen bir hiç. Hiçbir yerden başlamayan sözcükler beyninden geçip bilinmeyen bir boşlukta anlamlarını yitiriyorlardı o ilk zamanlar da . Dünsüz düşüncelerin eşliğinde yaşadığın herşey nasıl da heyecanlandırıyordu seni.

Hatırlıyor musun? En son ne zaman doğru yolda olduğundan emindin? En son ne zaman yarını düşününce kendini keyifli hissettin? En son ne zaman geleceğe dair kocaman bir gülüş vardı yüzünde? Yarın! Dünden ona sızmaya çalışan endişeler , yargılar, korkular! İnsan yarın olmayacağını düşünse bile, o hep var.

İhtiyacın olan şey gerçekten de, hayatı senin için yorumlayacak bir guru, bir öğretmen mi? Zihnini zapt edecek, sınırlayacak, bir inanç, bir felsefe mi? Yoksa araştırabilen, keşfedebilen, yaratıcı, özgür bir zihin mi?

Bazen hiç beklemediğin bir anda, gelir bulur seni, hayatının en önemli deneyimi. Belki de hayat senin onu yaşamak için artık hazır olduğunu hissetmiştir!

Yaşadığımız her şeyi, belleğimizin aynasından yansıdıktan sonra kavrarken, Beynimiz, daima olası olduğuna inandığı şeyleri görebileceğimiz şekilde çalışırken. Zihnimiz sadece belleğimizin algılamamıza izin verdiği şeylerle kısıtlıyken,

Kadere inanır mısın? Peki ya eline bir fırsat geçse kaderini değiştirilebileceğine! Sana bir şans daha verseler, gerçekten kaderini değiştirebilir misin?

Az önce yapmış olduğu tercihle, hayat bulma şansı tanımadan ardında yok olmaya mahkum bıraktığı diğer ihtimale baktı. Acaba bugüne kadar yaptığı seçimlerle, ardında böyle kaç tane o olabilme ihtimalini hiç doğmadan ölüme mahkum bırakmıştı. Hayat bugüne kadar acaba kaç tane farklı o olabilme ihtimalini, bir seçim yapması için karşısına çıkarmıştı.

Gün gelir, yaşadıkların tat vermez olur artık sana. Olmakta olanla yaşamak, her gün biraz daha yorar seni. Sen farklı şeyler yapmak istersin, başka şeyler yapman gerekir. Sürekli sallanırsın bir kendi içine, bir dışarda payına düşen role. An gelir, zihnin karanlık odasından içeri bir ışık süzülür, zihindeki kilit çözülür.

“Dün, bugün, yarın” üçgeni içine sıkıştırdığımız zaman, bizi dünden uzaklaştırırken, aynı hızla da yarınlara doğru yaklaştırıyordu. Yaşananlar, bugün olduğunda, birer anıya dönüşüp düne yapışıp kalırken, yaşanmak istenenler hayallere asılı bugünden yarınlara doğru uçuşuyordu. Dün bugünün korkusu, yarın bugünün umudu olmaya soyunduruldu. Dünden bugüne sızan korku, yarının umutlarının arasına sessizce kuşkuyu saldı.

Doğumun, ölümün, kederin anlamını bilmek isteyen benken. Acıyı çeken, üzülen, mutsuz olan benken. Neden beni, bana taşıyacak birilerine duyduğum bu ihtiyaç! Hayatımı benim adıma yorumlayacak bir bilge, bir guru gerçekten var olabilir mi ?