Haşim Arıkan
İnsanın Kendine Doğru Yolculuğu

Söylesene! Hiç utanmıyor musun çoğunluklardan farklı olmaya? Komik olma! Daha ne kadar direnebileceksin ki onlara? Hadi artık, kulak ver sana söylenenlere! Kabullen! Ehlileş! Direnme! Hizmet et! Ödün ver! İnkar et, bırak, terk et, sil kendini! Boşalt ruhunu, yüreğini, özbenliğini! Onları sana satılan düşüncelerle, fikirlerle doldurmaya başla! Eğer bunu yaparsan;

Düşündün mü hiç? Seni her sabah yatağında neyin uyandırdığını, Her gün nereye doğru, neden gitmekte olduğunu, Adına yaşam denilen muhteşem armağanın sana neden verildiğini, Yaşamakta olduğun bu hayatın ne için yaşandığını… Fark ettin mi hiç?

Nedense, izleyiciyiz! Sadece seyrediyoruz,dinliyoruz çevremizde yaşananları. Hep dışındayız değil mi sahnede oynanmakta olan oyunun?

Sürekli unutuyorum. Herkesin aslında benim gibi, sadece insan olduğunu. Onların da, benim dahil olduğum o büyük bütünün, benim gibi sadece küçücük bir parçası olduğunu.

Kendimi neden sürekli mutsuz hissediyorum? Ya da mutluyum da, mutluluğumun farkına mı varamıyorum? Nedir ki mutluluk denilen şey? Bir duygu? Yoksa bir düşünce şekli?

Zamanın adının zaman olmadığı zamanlardı. Çok çok azdı yeryüzünde kendilerine sonradan insan adı verecek olan canlılar. O zamanlar hepsi Adem ve Havva’dan olma çocuktular. "Kardeştiler, dosttular, arkadaştılar" Zaman akıp geçti.

Korkma! Yalnız değilsin. Sen de herkes gibisin. Senin de kafan karışık, sen de emin değilsin bildiklerinden. Sen de sürekli güvende olmak istiyor, endişeleniyorsun. Senin de acıların sürekli. İnsanlığın öyküsüsün sen de herkes gibi.

Farkında mısın? Sen de herkes gibi varlığınla dünya için her gün yeni gerçekler üretiyor, gerçeğin sonuçlarını yaratıyorsun. Tüm eylemlerin, düşüncelerin, duyguların senden ayrılıp dünyanın bir gerçeği haline dönüşüyor.