Asla bilemezsin...
Hiç hesapta yokken, ansızın, bir an da baş verir zihninde bir düşünce! Belki bir kırgınlık, belki bir hayal kırıklığı, belki de bir anlık öfkeyle...
Kayıtlar
Başkayı görerek başkalaşan zihnimiz...
Nedense, izleyiciyiz! Sadece seyrediyoruz,dinliyoruz çevremizde yaşananları. Hep dışındayız değil mi sahnede oynanmakta olan oyunun?
Keşke yaşam diye kendime seçtiğim yol, bir yolumun olmaması olsa!
Bugün kendim için farklı bir yol seçsem diyorum. Bugün her gün sergilediğim normallik gösterilerimi sergilemek için uğraşmasam. Yani bugün olmam gereken olmasam.
Sen de olmayan neyi ben sana verebilirim ki?
Bir kaç gündür keyfim pek de yerinde değil. Biraz olsun rahatlayabilirim umuduyla onunla sohbet için fırsat kolluyorum. Ara, ara kapısının önünden geçiyorum. Şansıma, ya odasında yok, ya da birileriyle toplantı halinde.
Hepimizin sessizliklerin de hep aynı itiraflar gizli...
Sürekli unutuyorum. Herkesin aslında benim gibi, sadece insan olduğunu. Onların da, benim dahil olduğum o büyük bütünün, benim gibi sadece küçücük bir parçası olduğunu.