Haşim Arıkan
İnsanın Kendine Doğru Yolculuğu

Hadi gel, kanıksanmış dünyanın, heyecanını yitirmiş insanı olmayı bir kenara bırakalım bugün seninle. Hep aynı şeyleri yapmaktan, hayatın tek düzeliğinden şikayet etmeyelim. Sorun değil, çözüm olalım bugün seninle.

Günüm gelmiş, insan olmuşum. Üzerime bir beden giyip yeryüzüne doğmuşum. Mutluluk, sevinç, gözyaşı olup, hayatlara dokunmuşum. İlişkiler yaşamış, duygularla tanışmışım. Hepsini tanımlayıp zihnimde onlara dair kayıtlar, korkular yaratmışım.

Bakıyorum ama görmüyorum. Dinliyorum ama duymuyorum. Konuşuyorum ama anlatamıyorum. Düşünüyorum! Var mıyım? Yoksa. Yok muyum? Varsam kimim? Yoksam nerdeyim?

Yapamadım bu sabah. Her sabah yaptığım gibi, ayna da ki dostuma gülümseyip “bugün harika bir gün olacak dostum” diyemedim. Dönmedi dilim, bir türlü söyleyemedim.

Ya rüyada ölürsün ya da bir gün rüyadan uyanırsın... Doğarsın,   Hayat denilen tek yön bir yolda yürümeye başlarsın, İstesen de artık duramazsın. Yürürsün, sadece ileriye. Yürürsün, büyürsün. Yürürsün, anladığını sanırsın.

Söylemek gelir içinden, ama bir türlü dile getiremezsin. Susmak gelir içinden ama yüreğini susturup da sessizce bir kenara çekilemezsin. Sıkıntıdan patlar için, sense etrafına mutluymuş gibi gülümsemeyi seçersin. Sürekli hissettiklerini gölgeler, duygularını bastırırsın.

Cahil ve de bilgeyim. Kendinden başka hiç kimsenin düşüncesine önem vermeyen, Herkesin düşüncesini fazlasıyla önemseyen.   Sakin olduğu kadar öfkeli. Anlayışlı olduğu kadar bencil.   Cesur olduğu kadar korkak. Mutlulukları kadar acı çeken.

Düşünüyordum. Ezbere bildiğim, şartlı bir reflex gibi her daim dile getirdiğim, yıllardır kullanılmaktan aşınmış, tükenmiş kelimelerle... Otomatikleşmiş, önceden kolaylıkla tahmin edilebilir cümlelerle...

Olan sadece olandır. Senin düşüncelerin ona bir anlam kazandırır. Tüm düşüncelerini elinden alsam, yaşadıklarından geriye sana ne kalır?

Farkında mısın? Sen de herkes gibi varlığınla dünya için her gün yeni gerçekler üretiyor, gerçeğin sonuçlarını yaratıyorsun. Tüm eylemlerin, düşüncelerin, duyguların senden ayrılıp dünyanın bir gerçeği haline dönüşüyor. 

Sorular var zihnimde bana dair, cevabını merak ettiğim. Yıllar sonra bir ben daha keşfediyorum içimde,  Yine ben olduğunu bildiğim. Bir türlü karar veremiyorum.

Ben de senin gibiyim. Sessiz görünsem de, benim de düşüncelerim bir nehir gibi akıyor sürekli beynimde.

Diyorum ki; Hayatımı artık hiç düşünmeden yaşamak istiyorum… Diyor ki; İnsan düşünmeden yaşayamaz! Yaşamak “ilişkiler ve -onlara dair- düşünmek” tir.   İnsan olmayı seçip, ruhunun üzerine bu bedeni giydiğin gün bu gerçeği de kabul etmişsin demektir.

Biraz huzursuzum bu aralar.   Gözüm hep ardımda bıraktığım kapatılmamış kapılara takılıyor. Uğraşıp duruyorum kendimle sürekli. Tutamadığım sözlere, yaşayamadığım hayallere, görüpte açmadığım kapılara kızıyorum.

İtiraf ediyorum! Yaşadım. Yaşıyorum. Bazı şeylerde başarılı oluyorum. Bazılarında ise başarısız. Bazen çok güçlüyüm. Bazen de zayıf.

Düşündün mü hiç? Ben, bugüne kadar; Hangi zorlukların üstesinden geldim? Hangi imkansızlıkları aştım? Nelerle mücadele ettim? Ne zaferler kazandım? Ne mucizeler yarattım? diye...

Korkuyorsun! Çünkü yavaş yavaş kendini hatırlıyorsun. Zaman içinde o kadar çok uzaklaştırıldın ki kendinden, kendinle yeniden karşılaşmak biraz heyecanlandırıyor seni.