Haşim Arıkan
İnsanın Kendine Doğru Yolculuğu

Hadi gel, alışkanlıkların gölgesinde heyecanını yitiren birer seyirci olmayı bırakalım bugün seninle. Hayatın sıradanlığından yakınmak yerine, ona küçük de olsa bir dokunuş da biz yapalım.

Benim de günüm gelmiş. İnsan olmuşum. Üzerime bir beden giyip yeryüzüne doğmuşum. Hayatlara dahil olmuş, insanlara tutunmuşum. Onlarla ilişkiler kurmuş, duygulara dokunmuşum. Kendi hayatımı yaşamaktan korkmuş, kendimi başkalarına adamışım. Günler boyu başka günleri beklemiş, Kendi içimde kilitli kalıp, Hayatı ezberimi hiç bozmadan sürekli tekrarlamışım .

Bakıyorum, görmüyorum. Dinliyorum, duymuyorum. Konuşuyorum, hiçbir şey anlatmıyorum. Düşünüyorum! Var mıyım? Yoksa… Yok muyum? Varsam kimim? Yoksam nerede saklanıyorum?

Yapamadım bu sabah… Her sabah yaptığım gibi aynadaki dostuma bakıp "Bugün harika bir gün olacak" diyemedim. Dönmedi dilim. Fark etmemişim; Tükenmiş tüm gücüm, bütün direncim. Her fırsatta kapattım gözlerimi. Gözyaşlarım akmak istedi, göz kapaklarımın ardına gizledim.

Gözlerini açarsın. Doğarsın. Hayat denilen tek yön bir yolda yürümeye başlarsın. Yürürsün. Sadece ileriye. Yürürsün, büyürsün. Dünyayı, hayatı tanıdığını sanırsın. Sonra bir gün, arka fonda sürekli uğuldayan o kolektif melankoliyi, senin de mırıldanmaya başladığının farkına varırsın. Kabul edersin, diğerleri gibi: Sen aslında bir kurbansın. Suçlarsın dünyayı… Kaderi suçlarsın. İnsanları suçlarsın. Ta ki bir gün uyanana kadar.

Cahil ve de bilgeyim. Kendinden başka hiç kimsenin düşüncesine önem vermeyen, herkesin düşüncesini fazlasıyla önemseyen. Sakin olduğu kadar öfkeli. Anlayışlı olduğu kadar bencil. Cesur olduğu kadar korkak. Mutlulukları kadar acı da çeken. İnsanım. Sadece insan.

Düşünüyordum. Ezbere bildiğim, şartlı bir refleks gibi her daim dile getirdiğim, yıllardır kullanılmaktan aşınmış, tükenmiş kelimelerle… Otomatikleşmiş, önceden kolaylıkla tahmin edilebilir cümlelerle… Yapamadıklarımı… Yapmadıklarımı…

Olan sadece olandır. Senin düşüncelerin ona bir anlam kazandırır. Tüm düşüncelerini elinden alsam, yaşadıklarından geriye sana ne kalır? Sen sadece insansın.

Sorular var zihnimde bana dair, cevabını merak ettiğim. Yıllar sonra bir ben daha keşfediyorum içimde, yine ben olduğunu bildiğim. Bir türlü karar veremiyorum.

Biraz huzursuzum bu aralar. Gözüm hep ardımda bıraktığım kapatılmamış kapılara takılıyor. Uğraşıp duruyorum sürekli kendimle. Tutamadığım sözlere, yaşayamadığım hayallere, görüp de açmadığım kapılara kızıyorum. Boğazımda düğümlenen duygularla boğuşuyorum. Bu aralar kendime kendimi bir türlü beğendiremiyorum.

Düşündün mü hiç? Sen, bugüne kadar; Hangi zorlukların üstesinden geldin? Hangi imkânsızlıkları aştın? Nelerle mücadele ettin? Ne zaferler kazandın? Ne mucizeler yarattın? diye...