İçimizdeki Yaralı Çocuk: Sevilmeye ve Değer Görmeye Duyulan O Derin Özlem...

-
Loş bir odada pencereden süzülen ışık altında, yatağına uzanmış yalnız bir kadın silüeti.

Bugün sebepsizce gelip yanına, sana usulca sokulduğumda.
O an içinden gelmese de sımsıkı sarıl bana.
Bugün çok ihtiyacım var kollarının beni sarmasına, parmaklarının bana dokunmasına.
Sanki senin bir parçanmışım gibi yaşamaya.

Bugün gözlerinin derinlerine daldığımda, kaçırma gözlerini benden, susma ne olur bir şeyler söyle bana.
O an içinden gelmese de beni sevdiğini fısılda kulağıma.

Varsın yalan olsun.

Bugün çok ihtiyacım var bu yalanı senden duymaya.
Senin için değerliymişim gibi yaşamaya.

28 Ekim 2009
Haşim Arıkan



Fotoğraf: Pexels / Mariano Avagnina

Yorumlar

  1. Adsız17 Ekim 2011 16:43

    nebilim harika iste..

    YanıtlaSil
  2. Sheydosh25 Ekim 2011 16:49

    Bazen böyle oluruz değil mi? Bazen yalanlara dahi ihtiyaç hissederiz. Belki de mutlu olmak zor olduğu içindir yalanlara açık kapılar bırakışımız. Zor mutluluklara kolay yalanlar yakıştırışımız...

    Duygularınıza sağlık.

    YanıtlaSil

Yorum Gönder

Bu konuda sen ne düşünüyorsun?
Paylaşmak ister misin?

Bu blogdaki popüler yayınlar

Ne gözümüzü alabiliyoruz hayattan, ne yaşamayı göze alabiliyoruz! | Geçmiş ve Özgürlük

-
Resim
Mutlu değiliz! Çünkü hayat olmasını istediğimiz gibi değil. Olduğu gibi! Hayatın kendi planı varken, bizim de hayata dair kendi planımız olsun istiyoruz.   Kızgınız dünyaya! Etrafında döndüğümüz dünyanın, bizim düşüncelerimizin etrafında dönmesini istiyoruz! Kızgınlığımızın sadece dünyada olan bitenler yüzünden olmadığını kabul edemiyoruz.
Devamını Oku»