Haşim Arıkan
İnsanın Kendine Doğru Yolculuğu

  Kendimize geçmişin merceğinden baktığımız için acaba neleri kaçırıyoruz?   Geçmişimiz yüzünden;  Neleri görmeyi seçip,  Neleri görüş alanımızın dışında bırakıyoruz?   Geçmişteki ben ile bugünkü ben’i bir araya getirip, onları iç içe geçirip, kendimizi bir türlü tamamlayamadığımız için mi;   Farklı insanlarla, farklı zamanlarda, döne, döne hep aynı hataları tekrarlayıp, hayatımızı bir sarmala çeviriyoruz?

Eğer onu gerçekten seviyorsan, Kim olduğunu, sözlerinden değil, senin gözlerinden öğrenmesi için yardım et ona. İzin ver, o senin onun için zihninde yarattığın şablona tam oturmasın! Hayata özbenliğiyle dahil olabilmesi için destek ol ona. Kendi hayatında yaşamak isteyip de yaşayamadıklarını onun hayatında yaşamaya, kendi çocukluğunu onun çocukluğunda onarmaya çalışma!

Söylesene! Hiç utanmıyor musun çoğunluklardan farklı olmaya? Komik olma! Daha ne kadar direnebileceksin ki onlara? Hadi artık, kulak ver sana söylenenlere! Kabullen! Ehlileş! Direnme! Hizmet et! Ödün ver! İnkar et, bırak, terk et, sil kendini! Boşalt ruhunu, yüreğini, özbenliğini! Onları sana satılan düşüncelerle, fikirlerle doldurmaya başla! Eğer bunu yaparsan;

Acaba kendimize karşı ne kadar dürüstüz?  Kaçımız zayıf, güçsüz olduğumuz yönlerimizi cesurca kabullenip, sahiplenebiliyoruz? Kaçımız yaralarımızı, hassas noktalarımızı, ilişkilerimizde fark edip, onları iyileştirmeye çalışıyoruz?    Oysa o yaralarımız, hassas noktalarımız değil mi, bizi diğer insanlara karşı duyusal ve tepkisel yapan?  İnsanların davranışlarını, yaşananları bize kişisel algılatan…   Esas hikaye konuştuklarımızda değil, sakla(n)dıklarımızda gizli!

Acıdığı yerden mi acıtır hep insan? Canı çok acımış olanlar mı başkalarının canını daha fazla acıtır?    Yaşadıklarını mı başkasına yaşatır hep insan? Karşısındakine yaşattığı duygular, hep kendi repertuvarından mıdır?   Yaşadığını yaşayana daha mı yakın hisseder kendini insan?