Haşim Arıkan
İnsanın Kendine Doğru Yolculuğu

Zor değil mi? Kendini anlayabilmek için, dünyayı unutabilmek. Zihninin gizli odalarını, saklı güdülerini, karmaşık mirasını keşfedebilmek. Zihnini fethetmek. Kısıtlamasız, dirençsiz, korkusuz, savunmasız bir yaşam sürebilmek!

Ne tuhaf değil mi? İkimiz de duramıyoruz zihnimize kayıt etmeden birbirimizi. Biriktirmekten vazgeçemiyoruz anılarımızı? Hazlarımızı kaydediyoruz. Tartışmalarımızı kaydediyoruz. Neşemizi kaydediyoruz. Üzüntülerimizi kaydediyoruz. Zamanla birbirimiz hakkında ne çok şeyi imgeleştirip zihnimize yığıyoruz. Sonrası ise;

Kimim ben? Benliğim dediğim şey, kalıcı bir şey mi? Yoksa “ben” sürekli değişen, sürekli devinim halinde, canlı bir şey mi? İstediklerime doğru yürürken kim olduğumdan, hayatın neresinde bulunduğumdan emin miyim? Amacım ne? Ne bekliyorum hayattan? Eskiden cevaplarım vardı, şimdi ise daha çok sorularım.

Merak ediyorsun! Var olduğunu bildiğin gibi, ne olduğunu da bilmek, kim olduğunun daha fazla bilincine varmak, daha fazla aydınlanmak istiyorsun. Doğduğunda dahil olduğun inanç sistemi sana artık dar geliyor. Senin için önemli olan bir çok şey yavaş yavaş önemini yitirmeye başlıyor.

Zamanın adının zaman olmadığı zamanlardı. Çok çok azdı yeryüzünde kendilerine sonradan insan adı verecek olan canlılar. O zamanlar hepsi Adem ve Havva’dan olma çocuktular. "Kardeştiler, dosttular, arkadaştılar" Zaman akıp geçti.