Haşim Arıkan
İnsanın Kendine Doğru Yolculuğu

Söylesene! Hiç utanmıyor musun çoğunluklardan farklı olmaya? Komik olma! Daha ne kadar direnebileceksin ki onlara? Hadi artık, kulak ver sana söylenenlere! Kabullen! Ehlileş! Direnme! Hizmet et! Ödün ver! İnkar et, bırak, terk et, sil kendini! Boşalt ruhunu, yüreğini, özbenliğini! Onları sana satılan düşüncelerle, fikirlerle doldurmaya başla! Eğer bunu yaparsan;

Acaba kendimize karşı ne kadar dürüstüz?  Kaçımız zayıf, güçsüz olduğumuz yönlerimizi cesurca kabullenip, sahiplenebiliyoruz? Kaçımız yaralarımızı, hassas noktalarımızı, ilişkilerimizde fark edip, onları iyileştirmeye çalışıyoruz?    Oysa o yaralarımız, hassas noktalarımız değil mi, bizi diğer insanlara karşı duyusal ve tepkisel yapan?  İnsanların davranışlarını, yaşananları bize kişisel algılatan…   Esas hikaye konuştuklarımızda değil, sakla(n)dıklarımızda gizli!

Acıdığı yerden mi acıtır hep insan? Canı çok acımış olanlar mı başkalarının canını daha fazla acıtır?    Yaşadıklarını mı başkasına yaşatır hep insan? Karşısındakine yaşattığı duygular, hep kendi repertuarından mıdır?   Yaşadığını yaşayana daha mı yakın hisseder kendini insan?

Mutlu değiliz! Çünkü hayat olmasını istediğimiz gibi değil. Olduğu gibi! Hayatın kendi planı varken, bizim de hayata dair kendi planımız olsun istiyoruz.   Kızgınız dünyaya! Etrafında döndüğümüz dünyanın, bizim düşüncelerimizin etrafında dönmesini istiyoruz! Kızgınlığımızın sadece dünyada olan bitenler yüzünden olmadığını kabul edemiyoruz.

  Düşündün mü hiç?  Bugün bulunduğun noktaya acaba nasıl geldin?   Nelerden, ne için vazgeçtin? Nelere sahiptin, sen neyi seçtin? Tercih ve vazgeçiş ipleriyle dokuduğun hayat hikayene, kararlarınla, acaba nasıl bir desen verdin?